ik probeerde te schrijven
over weten wat ik niet weet
maar wel droom
mijn geweldloze gedachten
over wereldvrede
en eerlijk delen
maar verslikte me in verwende
taal en veel te fraaie zinnen

een ontwrichtend rijm
in zeven zinnelijke zinnen
barstensvol leugens,
prachtig gevloek,
grove fouten, lieve verwijten
en onhoorbaar geflirt

een sonnet
over eindeloos levensgeluk
mateloos succes
mijn rimpelloze liefdes
en vrienden voor het leven
maar ik ben niet lief
en ook niet trouw

ik wilde rijmen over zwarte
gaten in mijn geheugen
om ze te vullen
met dwaze fantasieën
over prinsen en prinsessen
op witte paarden
die ik afwees
omdat ik meer van spinnen
hou en van vuurvliegjes

in acht kwatrijnen mijmeren
over moe zijn en verlangen
naar de dood
dat God misschien
niet dood is en Nietzsche wel
maar ook niet echt
hij schreef te veel

iets poëtisch componeren
met veel metrum en emotie
over ons allemaal samen
de mensheid
gewetenloos
op onze prachtige maar
doodzieke terminale planeet

maar waarom, voor wie
voor jou?