De laatste week van mei heb ik gewandeld in Vlaams-Limburg. Ik had geluk, het was prachtig weer. Als notoire koukleum liep ik om half negen ’s ochtends al in alleen maar een T-shirt buiten zonder kippenvel. Heerlijk. En vanaf een uur of elf genoot ik van de brandende zon en af en toe een lauw windje. Ik heb zeven dagen lang genoten van mooie routes en temperaturen tussen de 25 en 33 graden. Oké, als ik langer dan 20 minuten de zon pal op mijn gezicht had, begon ook ik te puffen. En het sjouwen met 1,5 liter broodnodig water, is niet echt heel fijn. Maar dat weegt voor mij niet op tegen het genot van die intense warmte.
En toch, je voelt ‘m misschien al aankomen, het klopt niet. Een week lang bloedheet weer in mei heeft alles te maken met klimaatverandering. En dat zit me natuurlijk niet lekker. Dus door mijn geluksgevoel heen sijpelde onrust, angst en iets dat lijkt op schuldgevoel. Ik weet dat ik in mijn eentje moeder aarde niet kan genezen. Daarvoor zijn wereldwijd draconische maatregelen en gedragsverandering nodig. Ik zou dolgraag willen geloven dat dit gaat gebeuren, maar ik geloof het niet. Mijn onrust blijft.
Maar wandelen in het Vlaamse land tussen Hasselt en Leuven kan ik je aanraden. Het is een prachtige, landelijke omgeving. En, zeg nou zelf, hoe lekker is het om na een lange wandeling neer te strijken op het terras van een authentiek Belgische taverne om een lekker koud drankje te drinken?
Dit kunstwerk, Homo Natura, kwam ik onderweg tegen.
Het is van Wilfried de Cock.
www.kunstwerkt.be/nl/wilfried-de-cock