hij zat hier te zijn, altijd alleen, zoals bijna
niemand aanwezig kan zijn, vertelde niets
had geen interesse of kritiek, hij leek een man
zonder verhaal, zonder dromen, zonder doel

toch was hij een schakel in wij zijn, leek hij
te sturen in wat er gebeurde, hij stelde gerust
zonder te spreken, deelde iets zonder te delen

nu hij ontbreekt is de stilte stiller dan zijn
zwijgen, mis ik zijn stem, zijn zijn om te zijn
met al mijn vragen en zoveel niet weten
neem ik – verward – plaats op zijn stoel