steeds vaker merk ik dat onzin-dingen voorgaan
terwijl belangrijke zaken wachten, onderop, achteraan
zo wordt onze wereld nooit menselijk en duurzaam
de aarde kwijnt weg, is een uitgeput lichaam
steeds meer plekken zijn gevaarlijk, onherbergzaam
zoveel mensen zijn doodmoe, angstig of eenzaam
waar is de gulheid, de glimlach wie is er nog behulpzaam
zijn we echt zo dom en onhandig, sociaal zo onbekwaam
terwijl ik dit neertik, voel ik dat ik me schaam